محمد دريايى

469

دانشنامه طب اهل بيت ( ع ) ( فارسى )

تذكر : براى كليه مضر است ، زنان باردار بايد از مصرف آن پرهيز كنند چون موجب سقط جنين مىگردد ، اسراف در خوردن آن در گرم‌مزاجان موجب ورم و دردهاى گلو و گرفتگىهايى مىشود . مصلح آن كتيراى خوراكى است . جوهر ( روغن ) سياه‌دانه خواص درمانى : آن را بر كمر بماليد . سستى اعصاب را بر طرف مىسازد و براى تقويت قواى آميزشى مفيد است و اگر آن را بر سر و كمر و مواضع ديگر بدن بماليد شما را جوانتر مىكند . درمان بيمارىها با سياه‌دانه خداوند متعال در دانه‌ى گياه سياه‌دانه ، نعمت‌ها و بركات فراوانى قرار داده به‌گونه‌اى كه و بسيارى از بيمارىها با همين دانه‌ى پربركت درمان مىشوند . « ابن بيطار » يكى از بزرگان علم طب در كتاب تذكره مىگويد : طبيعت سياه‌دانه « گرم و خشك » است . از بين برنده‌ى نفخ ( معده ) بوده و براى تب ربع ( تبى كه هر چهار روز يك بار عود مىكند ) و براى بلغم مفيد است . گشاينده‌ى گرفتگىهاى سيستم گوارشى و تنفسى است و درمان‌كننده‌ى بادهاى موجود در اندام مختلف بدن مىباشد . همچنين خشك كننده‌ى رطوبت معده است و اگر به صورت كوبيده ، با عسل و آب گرم ميل شود ، سنگ‌ريزه‌هاى كليه و مثانه را از بين مىبرد . مدّر بول و حيض بوده و جلادهنده‌ى رنگ پوست و چهره است . اخلاط غليظ درون سيستم گوارشى را قطع مىكند و درد رحم را تسكين مىبخشد و باعث نرمى و سهولت در امر زايمان زنان است و اگر آن را به بينى كشند زردى ( يرقان ) را فايده مىبخشد . و اگر يك مثقال از آن با آب مخلوط شده و ميل شود ، تنگى نفس را سودمند است و اگر به صورت ضماد ( مانند روغن و پماد ) تهيه شود ، براى ميگرن و سردردهاى شديد ناشى از سرما مفيد خواهد بود . « ابن سينا » در كتاب « قانون طب » مىنويسد : طبيعت « سياه‌دانه » ، گرم است . روغن سياه‌دانه زگيل‌ها و خال‌ها را زدوده و در علاج لكه‌هاى سفيد و پيسى مؤثر است . اگر سياه‌دانه را با عسل و آب تناول نمايند ، درمان سنگ كليه و مثانه است .